Dębowa Galeria: „Najpierw kolacja, potem kasyno”

Jest wpół do szóstej, za oknem sypie śnieg, a na ulicy Beskidzkiej mijają się ludzie z nartami na ramionach i twarzami czerwonymi od mrozu. Drzwi otwierają się, pierwszy gość otrzepuje buty o matę i staje w progu, jakby nie wierzył, że w środku jest tak ciepło. Renata Skiba bierze od niego kurtkę, a zza kuchennych drzwi dobiega zapach kwaśnicy, który widać w powietrzu jak parę nad kubkiem. To mój dom, ja jestem Andrzej Stępień i tak wygląda w nim każdy wieczór.

Ulica Beskidzka wspina się przez Szczyrk od dołu ku zboczom Skrzycznego. Po drodze mija się pensjonaty z drewnianymi balkonami, wypożyczalnię nart, piekarnię i sklep z pamiątkami, a w pewnym miejscu, mniej więcej w połowie wzniesienia, dom z numerem dwadzieścia dziewięć. Wybrałem go, bo stoi dokładnie tam, gdzie ludzie po całym dniu na stoku przystają, żeby złapać oddech i zastanowić się, dokąd teraz.

Najpierw jest kuchnia: Natalia Włodarczyk gotuje to, co w Beskidach gotowało się od zawsze, czyli kwaśnicę, rolady z kluskami śląskimi i modrą kapustą, pierogi, moskole i szarlotkę. Dopiero potem, jeśli masz ochotę, przechodzisz do sali obok, gdzie Sylwester Pawłowski rozdaje karty przy ośmiu stołach. Nikt cię nie ponagla; wielu gości przychodzi tylko na zupę i nigdy nie dotyka kart.

Wszystko dzieje się w naszych murach i na krążkach pozbawionych jakiejkolwiek ceny. Zakładów nie przyjmuję, wygranych nie wypłacam, a strona nie zawiera żadnej gry; to tylko ogłoszenie i formularz. Zwycięzca turnieju trafia na tablicę przy wejściu, słyszy brawa, a potem idzie na herbatę jak każdy.