„Zdjęcia z lokalu”: kilka wieczorów w kadrach

Wszystkie kadry zrobiono w ciągu kilku zwykłych tygodni, zimą i poza nią. Fotograf przychodził pod wieczór, siadał w rogu jadalni i pracował po cichu, nie przerywając nikomu kolacji ani gry. Osoby, które nie chciały być na zdjęciach, widać tylko w ułamku: dłoń, rękaw, ramię. Reszta to karty, talerze i światło lamp.

Część fotografii jest ciemna, i tak ma być. Salon gier oświetlamy tak, by jasno było przy suknie, a nie na twarzach, więc kadr oddaje to, co zobaczysz po wejściu. Jeśli któryś wydaje ci się zbyt mroczny, odczekaj kilka minut w prawdziwej sali: wzrok przywyka i okazuje się, że widać wszystko.

Nie dopracowywaliśmy zdjęć w żadnym programie do granic wiarygodności. Belki w rzeczywistości są nieco jaśniejsze, sukno trochę bardziej zielone, a różnica jest niewielka. Przyjdź, a zobaczysz dom takim, jaki jest przy pełnej sali: z nartami w stojakach, szalikami na wieszakach i kubkami na parapetach.

Na kilku kadrach widać ślady górskich wieczorów, na przykład mokre rękawice na piecu, śnieg na podłodze przedsionka i buty w szeregu przy suszarce. Zostawiłem je celowo, bo mówią o domu więcej niż uśmiechy do obiektywu. Gdyby jakiś kadr pokazywał to, czego pokazywać nie wolno, napisz, a zniknie jeszcze tego dnia.

Nowe zdjęcia dodajemy co sezon. Starsze trafiają do albumu w przedsionku, gdzie można je oglądać przy herbacie.

Każdy z kadrów podpisaliśmy tak, żeby osoba korzystająca z czytnika ekranu też wiedziała, co na nim widać.